«Διατίθεται απόγνωσις σε τιµή ευκαιρίας»

Αγαπητή Φοίβη. Σχεδόν πριν από δυο χιλιάδες δέκα χρόνια, τέτοιες άγιες µέρες είχαµε τη Γέννηση, την ελπίδα και την αισιοδοξία, τη χαρά και την αγάπη σε εκείνο τον άγιο τόπο τον οποίο σήµερα προσκυνά σχεδόν ολόκληρη η ανθρωπότητα. Είχαµε το άστρο το λαµπρό, οδηγό για τους τρεις µάγους.

Ναι, είχαµε και τους τρεις µάγους µε τα δώρα τους. Ολοι τα ξέρουµε, όλοι µας τα έχουµε ακούσει, τα έχουµε τραγουδήσει µε τα παιδιά µας. Είχαµε όµως και Ηρώδη τιµωρό για τα παιδιά εκείνου του τόπου.

Σήµερα, ύστερα από σχεδόν δυο χιλιάδες δέκα χρόνια, 189 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση (και µέσα από πολέµους, Βαλκανικούς, Μικρά Ασία, Α' και Β' Παγκοσµίους Πολέµους, Εµφύλιο, µετανάστευση, δικτατορία) που πριν απ' αυτήν, την Επανάσταση, ζούσαµε επί τετρακόσια χρόνια σε ζυγό, εδώ, σ' αυτόν τον άγιο, ιστορικό τόπο ξαναβλέπουµε πάλι τους τρεις µάγους – τρόικα λέγονται τώρα – να έρχονται, να στρογγυλοκάθονται, αφού πρώτα βρήκαν τον δρόµο κάτω από το άστρο το λαµπρό της ανικανότητας όσων τους έφεραν εδώ. Σίγουρα όχι εµείς οι εργαζόµενοι.

Τότε ήταν οι άγγελοι που έψαλλαν το «ωσαννά επί της γης», σήµερα έχουµε την Ανγκελα να µας τα ψέλνει επ' αυτής της γης.

Τρεις µάγοι (τρόικα) που, αντί να φέρουν δώρα αυτές τις άγιες µέρες, µας παίρνουν και το δώρο που αποκτήθηκε µε αγώνες και αίµα. ∆εινοί Νταβατζήδες Τυµβωρύχοι (∆ΝΤ) τα αρχικά τους. Ο,τι ιερό και όσιο µας έχει αποµείνει θα µας το πάρουν κι αυτό.

Η Γέννηση, η ελπίδα, η αισιοδοξία, η χαρά και η αγάπη αντικαταστάθηκαν από µνηµόσυνα – εργασιακά, κοινωνικά –, απαισιοδοξία, λύπη, κατήφεια, µίσος για τον διπλανό εργαζόµενο, απογοήτευση, απάθεια, φθόνο, ωχαδερφισµό κ.λπ. αυτού του είδους.

Σήµερα, δυστυχώς, αυτή η τρόικα παίρνει και την ηρώδειο µορφή. Ερχεται ως ακόµη πιο σκληρός τιµωρός για τα παιδιά µας. Της ανεργίας, της εργασιακής µεσαιωνικού τύπου εξάρτησης, της στέρησης ονείρων για τη ζωή.

Και το αστέρι σ' έναν τόπο είναι αυτά τα νέα παιδιά. Τα παιδιά µας. Πόσα άραγε χρόνια θα πρέπει να περάσουν µέχρι την επόµενη επανάσταση;

Σχεδόν δυο χιλιάδες δέκα χρόνια, τέτοιες άγιες µέρες.

Κώστας Παπατσιµούλης, δάσκαλος, Καρδίτσα < Σε χρόνια δεν το βλέπω, αγαπητέ Κώστα. Καθώς, όπως γράφει και η Κική Δηλουλά, «διατίθεται απόγνωσις». Και αν έρθει, δεν θα έρθει από τα κατευθυνόµενα – κι ακριβοπληρωµένα από«λαϊκά» κόµµατα – παιδάκια µε τις βαριοπούλες που έκαναν... γηςΜαδιάµ το Πανεπιστήµιο για ναπετάνε πέτρες στα ΜΑΤ. Ούτε από τους συνδικαλιστάρες µε τους παχυλούς µισθούς των 240.000 ευρώ ετησίως (φτάνουν να θρέψουνδώδεκα εργαζοµένους ο καθένας!)

που παίζουν παιχνιδάκια. Ούτε θα έρθει µόνο για τα µέτρα.Ούτε µόνο για την επιχείρηση – προς στιγµήν – διαγραφής ληξιπρόθεσµων χρεών 24 δισ. ευρώ (σχεδόν το ένα τέταρτο του χρέους µας θέλουν να το διαγράψουν!). Ούτε µόνο για τους παχυλούς µισθούς των πρώην «πιλότων» της Ολυµπιακής που πληρώνονται για νακάθονται. Θα έρθει γι' αυτά και για τόσα άλλα. «Διατίθεται απόγνωσις / εις αρίστην κατάστασιν, /και ευρύχωρον αδιέξοδον», όπως γράφει η ποιήτρια. «Σε τιµές ευκαιρίας. / Ανεκµετάλλευτον και εύκαρπον / έδαφος πωλείται / ελλείψει τύχης και διαθέσεως. / Και χρόνος / αµεταχείριστος εντελώς. / Πληροφορίαι: Αδιέξοδον. / Ωρα:

Πάσα».

Πηγή: tanea.gr